Bir vaqtlar Levon ismli qariya yashagan ekan. U 87 yoshda edi. U butun umri davomida vazmin va xotirjam inson bo‘lgan. U juda kambag‘al va juda ham baxtli edi. Levon uyida sichqonlarni payqagan vaqtida, dastlab bu holat uni tashvishga solmadi. Ammo sichqonlar tobora ko‘payib bordi. Ular uni bezovta qila boshladilar. Nihoyat, hatto Levon ham ortiq bardosh bera olmaydigan vaqt keldi. “Bunisi endi ortiqcha – dedi u. – Bunga chidab boʻlmayapti”. Chol uyidan chiqib, oqsoqlanib do‘kon tomon yo‘l oldi. U sichqonlarni tutish uchun u yerda bir necha qopqon, yelim va pishloq bo‘lagini sotib oldi. Levon uyiga qaytgach, qopqonning asosini yelimlab, shiftga joylashtirdi. Keyin u, qopqonlarga pishloq bo‘lakchalarini mahkamlab, tayyor holatga keltirdi. Tunda sichqonlar inlaridan chiqib, shiftdagi qopqonni ko‘rganda, bu hazil deb o‘yladilar. Polda sayr qilib yurgan sichqonlar bir-birlarini turtib, qo‘llari bilan shiftni ko‘rsatib, kulgudan yorila boshladi. Axir, qopqonni shiftga joylashtirish ahmoqlik-ku! Ertasi kuni tongda Levon xonaga kirganida tuzoqqa bironta sichqon tushmaganini ko‘rdi, u jilmaydi, lekin hech narsa demadi. U stulni olib, oyoqlarining asoslarini tagiga yelim surtdi va qopqonlar yoniga teskari qilib yopishtirib qo‘ydi. U stol, televizor va chiroq bilan ham xuddi shunday qildi. Levon polda turgan barcha narsalarni, teskari qilib, shiftga yopishtirdi. Hattoki, gilamchani ham u yerga yelimlab yopishtirdi. Kelasi tunda sichqonlar o‘zlarining inlaridan chiqishganida, ular o‘tgan tunda ko‘rgan narsalari yuzasidan hazillashishni davom etib kulishar edi. Lekin bu safar ular shiftga qaraganlarida, to‘satdan kulishdan to‘xtadilar.
- Xudoyim! – qichqirdi sichqonlardan biri. - Tepaga qaranglar! Axir pol
u yerda-ku!
- Ey xudo! - faryod qildi yana biri. - Biz shiftda turibmiz, shekilli!
- Meni boshim aylana boshladi! – chiyilladi uchinchisi.
- Mening qonim boshimga quyildi! –yig‘lab yubordi to‘rtinchisi.
- Bu dahshat! – dedi uzun mo‘ylovli sichqonlarning kattasi. - Bu
haqiqatdan ham dahshatli! Zudlik bilan nimadir qilishimiz kerak!
- Agar men boshimda shunday turishda davom etsam hushimdan
ketaman! - deb qichqirdi eng kichigi.
- Men ham!
- Men bunga ortiq chiday olmayman!
- Bizni qutqaring! Nimadir qilinglar tezroq, biror nima qilinglar!
Sichqonlar jazavaga tusha boshladi. “Men nima qilishimiz kerakligini bilaman – dedi sichqonlarning kattasi - Biz boshimiz bilan turib olamiz, o‘shanda hammasi yaxshi bo‘ladi”. Sichqonlar gapga quloq solib boshi bilan turib oldilar, bir qancha vaqtdan so‘ng, boshiga qon quyilishi sababli sichqonlar birin-ketin hushidan keta boshladilar. Levon ertalab xonaga kirgan paytida yerda sochilib yotgan sichqonlarga ko‘zi tushdi. U darhol barcha sichqonlarni yig‘ib, savatchaga soldi. Shunday qilib, esda tutish lozim: qachon-ki olam sizga teskari bo‘lib ko‘rinsa, siz yerda turganligingizga ishonch hosil qiling.